Montréal

Half 9 op, douchen en laatste spullen inpakken en om 10.30 bij de receptie uitchecken. Naar de bushalte om te hoek en daar ½ uur gewacht op bus 11. Uiteraard moest de bus weer omrijden wegens wegwerkzaamheden, maar dat mocht de pret niet drukken en we liepen op ons gemak naar het station. Daar bleek mijn tas opnieuw 3 cm te hoog, dus $ 25,00 bijbetalen bij een loket, maar omdat ik met een creditkaart betaalde werd het $ 28,50!!! De trein was keurig op tijd en dit keer mochten we weer naast elkaar zitten.

Weliswaar ½ uur vertraagd kwamen we eind van de middag aan in Montreal. Daar moesten we even zoeken naar de bushalte, maar bleken bij navraag niet met de bus mee te kunnen zonder vooraf gekocht kaartje. Dat kaartje kon uitsluitend worden aangeschaft in het metrostation, dat gelukkig 10 minuten verderop was. Na een tochtje door een ietwat ongure straat met zwaar gehavend wegdek vonden we inderdaad een ingang van een metrostation. Helaas leidden lange steile trappen naar beneden en zagen we geen lift of roltrap. Wim droeg dus (met zijn eigen rugzak op zijn rug) mijn 22 kg zware tas de trappen af, vloekend en zuchtend als een molenpaard. Arme man.
Na enkele afdalingen troffen we in een hal inderdaad kaart-automaten, waar we meteen voor elk een 3-dagen OV kaart kochten. Toen besloten we meteen maar de metro te nemen tot aan de halte waar hij de juiste bus zou kruisen. Goede keus bleek dat: ik heb nog nooit een metro meegemaakt die zó hard reed ... Binnen enkele minuten waren we 13 haltes verder, waar we uit moesten stappen. Daar kwam 5 min. later de juiste bus aan die ons bijna vóór de deur van ons hotel bracht.

Het hotel zag er ietsjes anders uit dan de glorieuze foto op de website, die ongetwijfeld uit vroeger tijden was. Net als het guesthouse in Toronto kan dit hotel een opknapbeurt gebruiken, maar de mensen zijn bijzonder vriendelijk en behulpzaam en de kamer is ruim en schoon. Én er is ontbijt!
En ach, niet alleen ons Auberge Manoir Ville Marie is wat verwaarloosd, de hele buurt waarin hij staat heeft duidelijk kenmerken van achterstallig onderhoud. Het wegdek is een lappendeken vol gaten en struikelblokken, evenals de stoepen; de huizen inclusief voortuintjes zien er vaak gehavend, verslonsd en onverzorgd uit, straatverlichting is erg schaars, veel winkels en huizen zijn dichtgetimmerd, kortom: een hele verwaarloosde buurt. Het was erg zoeken naar een tentje waar we ’s avonds konden eten.
De groenstrook die langs de straat achter onze Auberge loopt staat daarentegen vól met – grotendeels zelfgebouwde – tentjes van daklozen, met een hoop verzamelde zooi eromheen. Het valt op dat er veel verslaafden en bedelaars op straat lopen.
Toen we voor de verandering eens een andere straat kozen om van het metrostation naar het hotel te lopen bleek die straat te dienen als tippelzone voor al even verwaarloosd uitziende dames. Kortom: een droevig geheel.

Gelukkig huppelen door dit alles heen de eekhoorns van verschillende kleur en grootte vrolijk rond.