Een vroege Kerst ???

Zaterdag 25 oktober
Een heerlijk rustig dagje op deze camping in Oliver. Wim heeft vanmorgen vroeg al een lange wandeling gemaakt rond het meer, ik heb heerlijk uitgeslapen en nog wat liggen lezen in het warme bed. Voor ’t eerst sinds de barre moddertocht weer een ononderbroken nachtrust gehad. Een kleine, simpele camping met betonnen washrooms, voor dames en heren apart en zeer doelmatig ingericht.

Gistermiddag en -avond hebben we het aanvankelijke plan om onderlangs richting Cultus Lake te rijden omgegooid, want die route liep langs Manning, waarvoor 3 dagen lang sneeuw en -12℃ voorspeld is. Daar zijn we dus op tijd aan ontsnapt (zij het via een modderweg).
Nu dus bovenlangs over Merritt, dat aanzienlijk minder hoog ligt en vooralsnog geen sneeuw- en vorstvoorspelling heeft. Maar wat niet is ....

Een nadeel is dat we dezelfde route die we gisteren naar het zuiden zijn gereden nu weer grotendeels terug moeten rijden; vanuit Kelowna rechtstreeks naar Merritt had een hoop tijd gescheeld. Maar goed, als je alles van tevoren weet ....
Meer grote wegen zijn er niet westwaarts, dus laten we hopen dat het weer in het noorden niet omslaat.
We zijn van plan om in Merritt te overnachten en de volgende dag naar Cultus Lake te rijden; de camping waar we onze tocht begonnen zijn is inmiddels gesloten, dus we hebben nu 3 nachten op een luxe camping aan de zuidkant van het meer gereserveerd, dicht tegen het dorp aan. Van daar kunnen we volgens Wim over de snelweg in 2 uur naar Vancouver rijden, vooropgesteld dat het niet sneeuwt/vriest.

Zondag 26 oktober
We zijn in de stralende zon aan een blauwe hemel vertrokken uit Oliver, weer terug naar het noorden richting Peachland. Al was het zeker niet de eerste keer dat we op deze weg reden, het was nu zonder windkracht 6 en op een rustige zondagochtend, met nauwelijks vrachtverkeer. Dus heel relaxt kwamen we na ± een uur aan in Peachland, waar we nog langs de camping reden waar we vorige week een nachtje stonden na die rampzalige grind/modderweg-tocht.
Een brede highway strekte zich voor ons uit. Na enige tijd passeerden we een matrixbord met de waarschuwing dat er op deze highway op sommige plekken sprake kon zijn van mist en gladheid. De weg steeg gestaag en we zagen wat meer wolken ontstaan in de verte, maar de zon scheen volop en het was inmiddels middag, dus we bedachten hardop dat mist en gladheid – voor zover aanwezig – inmiddels waarschijnlijk allang door de sterke zonnekracht opgelost zouden zijn. Wim vertelde nog wel voorzichtig dat er ergens op het traject een pas op 1600 m hoogte lag .... Langzaamaan, terwijl de weg nog steeds steeg, merkten we dat de zon steeds vaker werd bedekt door een laaghangende wolk ...
En zo reden we geleidelijk aan een kerstkaart binnen; kleine sneeuwsporen werden steeds grotere plakken sneeuw, aan de randen van de weg lag opgehoopt het door het verkeer weggereden sneeuw en de naaldbomen die aan weerszijden van de weg stonden waren ineens allemaal wit: bedekt met een dikke laag sneeuw. Wim merkte op dat het opspattende nat aan de voorruit vroor. Het enige dat we konden doen was snelheid aanpassen, rustig doorrijden en de camper tussen de 2 lijnen van de weg houden. En hopen dat we niet tijdens het dalen in een slip zouden raken, en de auto’s die ons inhaalden evenmin.

Het werd dus toch weer een spannende tocht en we waren bijzonder blij dat we zonder ongelukken de camping in Merritt haalden. Opnieuw een heel mooie prettige camping aan een rivier, waar Wim de zalmen omhoog zag springen.
Bij het kampvuur warmden we weer een beetje op, maar de avond werd al snel te koud dus we lagen vroeg onder de wol.