Een witte en een bruine wereld
24 oktober 2025 - Oliver, Canada
Woensdag 22 oktober
Vanmorgen was de wereld (én de camper) wit van de rijp. We hadden alle drie rommelig geslapen, regelmatig wakker geworden door de kou.
Dus opgestaan rond 9 uur en om beurten naar de washrooms gedraafd, waar de ruimtes verwarmd zijn en de douches goed. De lucht was weer hemelsblauw met mooie witte schapenwolken erin, waar de zon uitbundig tussendoor scheen. Langzaam smolt de rijp op de camper en op de weg, om 11.45 vertrokken we. De eerste 54 km van de reis verliep snel en voorspoedig over een ruime weg door de bergen. Voor de verdere reis hadden we gekozen voor de kortste route van 169 km, over een binnenweg i.p.v. de snelweg, die weliswaar 10 minuten sneller is maar minder leuk en veel (230) kilometers .
Dat hebben we geweten! De eerste helft van deze rit was leuk, over een smalle weg door landelijk gebied. We passeerden wat boerderijtjes en twee prachtige meertjes met rondom (vakantie-)huizen. Daarna ging de weg al snel omhoog, bergopwaarts. Ineens hield halverwege het asfalt op bij de wegwijzer Peachland 48 km. Een stukje wegwerkzaamheden, dacht ik nog .... Terwijl de weg langzaam maar zeker steeds verder omhoogklom en het pad steeds modderiger werd, met diepe sporen en enorme kuilen van vrachtverkeer zag ik ook hier en daar sneeuw langs de kant en – opgevroren – in de bandensporen. Een meer dat we passerden was volledig bevroren!
Omkeren was geen optie, we wilden toch écht voor donker op de volgende camping zijn. Wat een tocht van nog geen 2,5 uur had moeten zijn liep uit op een glibberrit van ruim 4 uur, waarin wij en de inboedel van de camper behoorlijk door elkaar geschud waren. Doodmoe bereikten we de camping in Peachland. Ik sliep die nacht niet echt rustig.
De volgende dag zijn we in een uurtje terug naar Kelowna gereden, waar we op ons “oude” plekje konden staan. We hadden de middag om het stadje in te gaan en wat rond te kijken. Merel's laatste avond hier in British Columbia besloten met pannenkoeken met maplesiroop, een spelletje en een glaasje wijn.
Vanmorgen vroeg opgestaan en Merel met de camper naar het vliegveld gebracht, daar een laatste keer samen koffie gedronken en haar uitgezwaaid.
Wij zijn met windkracht 6 langs het Okanagan Lake verder gereden, waar de wind tussen de bergen door de camper afwisselend naar links of naar rechts duwde. Dus de handen stevig aan het stuur en de camper tussen de witte lijnen houden ... Wij zijn volgens plan doorgereden naar Oliver, waar we nu op een leuke kleine camping staan, opnieuw aan een meer, het Desert Lake. De hele middag regent het al, dus een goed moment om de blog bij te werken 😊 en een plan te maken voor de terugreis naar Vancouver, waar we de camper volgende week (schoon!) moeten inleveren.
Bij elk volgende onderdeel van dit plan heb ik eerst op de satellietfoto van de gewenste route gekeken of er wel een asfaltweg loopt over het hele traject.
Gelukkig 🙂 dat jullie veilig en wel op de camping aankwamen!
En volgende week weer inpakken, schoonmaken 🧹 en terug reizen!
Bedankt voor al de reis blogs met verhalen en foto’s! 👍 Fijn dat jullie weer terugkomen!
Dan kunnen we binnenkort weer ‘ns naar ‘n museum, Joke. Veel liefs 😘 Dineke
Het staartje van onze campertrip wordt ingevuld met het zoeken naar een goede route (waar sneeuwt/vriest het en waar nog niet), het vinden van campings die nog open zijn (de meesten zijn dicht v.a. 1 oktober) en het zorgen dat we op 30 oktober in Vancouver belanden op een camping waar we de eindschoonmaak kunnen doen; die is overigens al gereserveerd, en geheel ingericht op deze activiteit (o.a. grote wasvoorziening voor het afspuiten van campers). Dus de eerder geplande route is alweer omgegooid wegens vorst en sneeuwval...
goed afgelopen. Hoop dat de satelliet beelden recent zijn . veel respect en bewondering voor jullie. Geniet van de natuur, want die is af en toe overweldigend maar mooi ook. Behouden thuisreis en tot gauw. :) L
En dan moet je je voorstellen dat een deel van het glibber/modderpad langs een diep ravijn liep. Ik zat beslist niet ontspannen achter het stuur en hield mezelf maar voor dat aan 47 km ooit een keer een eind komt, zelfs als je gemiddeld 15/25 km p.u. rijdt. Gelukkig hadden Merel (die naast me zat) en Wim (achterin) het volste vertrouwen in mijn stuurmanskunst. Dat helpt toch!
Wens jullie twee een mooie afronding toe, en voorspoedige thuis reis naar Nederland, waar morgen weer een grootse klimaatmars plaatsvindt in Den Haag, en waar we met het Klimaatkoor 2 uur lang alle demonstranten toe zingen, en een groen hart onder de riem steken om vooral te blijven geloven in en werken aan een duurzame, leefbare en 'divers gezellige' toekomst. Als jullie weer terug in Amsterdam zijn wordt t daarmee al weer 'beter' ;-)