Stakingen

Bij de receptie hadden we te horen gekregen dat er gestaakt werd door het personeel, waardoor de kamers zeker de eerste dagen niet schoongemaakt werden en ook de handdoeken niet vervangen zouden worden, maar dat we zelf alles wat we graag (gedaan) wilden hebben konden vragen bij de receptie en dat men z’n uiterste best zou doen om aan onze wensen te voldoen. Onduidelijk was of er ontbijt geserveerd werd en of het restaurant op de 27e verdieping volledig draaide ...
We togen dus naar een restaurantje dat op een heuvel lag in het park, grenzend aan het hotel. Daar had met goede koffie met een vette giga-croissant.
Wat googlen leerde ons dat de staking al vanaf 1 augustus gaande was met als inzet loonsverhoging en verbetering van de arbeidsvoorwaarden, maar dat de huidige eigenaar van het hotel geen millimeter in beweging kwam. Na 6 maanden onderhandelen zonder resultaat besloot 75% van de werknemers dat het middel van staking ingezet moest worden, dit werd gesteund door de vakbond. De eigenaar verbood vervolgens al het personeel het hotel te betreden.
Voor ons verklaarde dit waardoor wij een luxe kamer in een luxe hotel voor de helft van de prijs konden betrekken .... Dat werd aan ons uitgelegd als “seizoenskorting”, dus ik dacht dat september kennelijk geen gunstige toeristenmaand is in Quebec. (Wát een vergissing, bleek later ...). Met enig gejoel ontvangen, passeerden we de stakers met opgestoken duim, op weg naar de oude binnenstad.

Voor Fransen moet dit gebied destijds (16e eeuw) herkenbaar zijn geweest: zeer heuvelachtig, klei en rots. De oude binnenstad doet dan ook zeer Frans aan: trappen naar lagere gedeelten afgewisseld met schuin aflopende straten, tot in de haven. En veel oude 18e of 19e eeuwse paleisachtige gebouwen waarin nu voornamelijk musea of hotels zijn gevestigd, evenals veel oude huizen binnen de stadsmuren. Kortom: een sfeervolle stad. Én een toeristische stad, ook voor Canadezen zelf; het is tenslotte de oudste stad van Canada.
En een stad waar je bovendien uitstekend kunt eten!